الان حدود یک سال هست که ما راهپیمائی میکنیم و آنها هم حدود یک سال هست که ما را به خیال خودشان سرکوب میکنند. با یک نگاه اجمالی به گذشته میبینیم که بیشتر تجمعات ما با وجود عدم داشتن رسانه ، اطلاع رسانی گسترده و البته ساندیس به پیروزی انجامیده و معدودی هم به علت برنامه ریزی غلط با اندکی تلخ کامی همراه بوده است ...و بالاخره ۲۲ خرداد مهمترین روز در این یک سال برای تجمع نزدیک هست و هنوز ابهاماتی وجود دارد که لازم است هر چه زودتر روشن شود.به طور مثال:
کروبی و ریس جمهور موسوی هر دو درخواست مجوز برای راهپیمائی در روز ۲۲ خرداد در مسیر امام حسین تا آزادی را کرده اند. با توجه به رویکرد کودتاچیان در یک سال گذشته و خطبه ی زرد مقام عظما در ۱۴ خرداد ، قابل پیشبینی ست که مجوزی در کار نخواهد بود . و قابل پیشبینی تر اینکه کل مسیر امام حسین تا آزادی توسط نیرو های سرکوبگر اشغال خواهد شد و امکان تجمع را عملا از ما خواهند گرفت....حال سوال این ست : آیا جنبش برای این شرایط احتمالی که یک سال ست که در هر تجمعی تکرار میشود ،فکری اندیشیده ست ؟
مسیرهای آلترناتیو مشخس شده است ؟ آیا اصلآ نیازی به مسیر آلترناتیو هست ؟
نظر جنبش نسبت به تجمعات پراکنده چیست ؟
پس بیایید این باربرنامه ریزی دقیق داشته باشیم. تمام جوانب را در نظر بگیریم و برای هر حالت احتمالی جایگزینی ارائه دهیم و پس از رسیدن به اجماع، در این چند روز باقیمانده اطلاع رسانی گسترده انجام دهیم .
دو قدم مانده به صبح...
